Kauptún austan Reynisfjalls í Mýrdal. Í Vík hafa verið tvö býli, Suður- og Norður-Vík, austan megin Víkurár, í litlu dalverpi við ströndina, og féll sjór að berginu beggja vegna dalsins langt fram eftir öldum. Vikið austan að Reynisfjalli nefndist Þórshöfn. Samgönguleiðir lágu yfir Reynisfjall til vesturs og Arnarstakksheiði til austurs eða inn úr Víkinni, sem kallað var, norður með Reynisfjalli, eftir lægðardragi milli þess og Arnarstakksheiðar. Í Kötlugosinu 1660 færðist ströndin austan Reynisfjalls mikið fram og opnaðist þá leið til austurs með hömrunum. Í Suður-Vík bjó Sveinn Pálsson (1762-1840) læknir og náttúrufræðingur í meira en 30 ár. Vík fékk löggildingu sem verslunarstaður árið 1887. Árið 1895 stofnaði Brydesverslun útibú í Vík. Við þetta gerbreyttust verslunaraðstæður Vestur-Skaftfellinga. Losnuðu þeir við langar og erfiðar ferðir vestur á Eyrarbakka, út í Vestmannaeyjar eða austur á Papós en einnig tóku Öræfingar og Eyfellingar að sækja verslun til Víkur.


Upp úr aldamótum varð kauptúnið í Vík miðstöð sýslunnar en jafnhliða því sem verslunin jókst fluttist þangað ýmis opinber þjónusta svo sem læknir og sýslumaður. Íbúum fjölgaði ört og voru þeir orðnir 80 árið 1905. Töluvert var róið frá Vík fram yfir 1930 og vöruflutningar voru allir með skipum þar til bílfært varð milli Víkur og Reykjavíkur.


Aðalatvinna íbúanna er verslun og ýmiss konar þjónusta við nærliggjandi byggðarlög svo og smáiðnaður.

Bretar og síðar Bandaríkjamenn höfðu nokkur umsvif í Vík á heimsstyrjaldarárunum. Þeir reistu lóranstöð á Reynisfjalli og eftir stríðið tóku Íslendingar við rekstri hennar. Var stöðin snar þáttur í atvinnulífi kauptúnsins uns hún var lögð niður í árslok 1977.
Prestssetur í Mýrdalsþingum hefur verið í Vík frá 1911. Kirkja var reist í kauptúninu á árunum 1931-1934, steinsteypt hús með kór og turni. Tekur hún um 200 manns. Víkurkirkja á ýmsa góða gripi, meðal annars altaristöflu eftir Brynjólf Þórðarson. Í kirkjunni eru einnig ýmsir merkir munir úr Höfðabrekkukirkju, sem fauk 1920, m.a. kaleikur og patína úr silfri frá 1759 eftir Sigurð Þorsteinsson silfursmið í Kaupmannahöfn og oblátuöskjur úr silfri frá 1732.

Heimild: Íslandshandbókin útgáfa 1995.